Als je Café De Kuip in De Koog binnenloopt, merk je het meteen. Dit is zo’n plek waar alles klopt. De bar leeft, het terras lonkt zodra de zon zich laat zien en achter alles staan twee ondernemers bij wie gastvrijheid vanzelfsprekend is. Kevin Viveen (33) en Naomi van der Hulst (27) zijn de eigenaren van Café De Kuip.
Naomi groeide op in Huizen en werkte met paarden; horeca-ervaring had ze nauwelijks. ‘Mijn collega Colette ging alsmaar naar Texel. ‘Wat doe je nou telkens op dat eiland? Ga je alweer?’ vroeg ik mij af. Uiteindelijk besloot ik zelf ook maar eens te gaan kijken. Zo ontmoette ik Kevin.’
Kevin werkte toen bij Proeflokaal Onder de Pomp, sprak Naomi en haar vriendin aan en nodigde ze uit voor een hapje. ‘Dat eten kwam er niet van, maar de borrel des te meer,’ vertelt Kevin. De vonk sloeg meteen over. Naomi: ‘Spontaan, makkelijk, het voelde meteen goed.’ Ooit riep ze nog stellig: ‘Denk maar niet dat ik op Texel kom wonen!’ Inmiddels zegt ze lachend: ‘Denk maar niet dat ik hier nog wegga.’
Voor Kevin voelde Texel eigenlijk al vertrouwd vóór hij er woonde. Hij werkte in het Oostenrijkse Westendorf, waar veel Texelaars hun wintersport vieren. ‘Daardoor kende ik al veel Texelaars en werd ik uitgenodigd op het eiland.’ Op Koningsdag 2018 was het zover: wintersportseizoen voorbij, koffers gepakt, op naar Texel. ‘Ik had één dag rust en daarna ben ik meteen achter de bar bij discotheek De Toekomst aan het werk gegaan, en de volgende dag stond ik te knallen in De Compagnie in Oudeschild.’ Het begon als tijdelijk, maar werd definitief. ‘Al ben ik nog wel een winter teruggegaan naar Oostenrijk. Afspraak is afspraak.’
Het jaar daarna kregen Kevin en Naomi ook een moeilijke periode te verwerken. Kevin werd door een ongeluk blind aan één oog en had tijd en zorg nodig om te herstellen. Naomi stond in die periode onvoorwaardelijk naast hem. ‘Dat was heftig,’ vertelt Kevin. ‘Ineens verandert er veel en ben je afhankelijker dan je gewend bent.’ Voor Naomi was het vanzelfsprekend om er te zijn. ‘Daar denk je niet over na. Je doet het gewoon. In die periode groeiden we nog dichter naar elkaar toe.’
Toen kwam corona. De horeca ging dicht, plannen werden onzeker, maar juist in die periode begon het balletje te rollen. Café De Kuip stond al langer te koop, en Kevin kreeg vaak de vraag: is dat niks voor jou? ‘Geld was er niet, maar de droom wel. Dankzij collega Daniel van Vreden – die het café daarvoor runde met zijn ouders – ontstond een serieuze kans.’ Kevin twijfelde geen moment. ‘Ik was 28 en dacht: ik doe het, en als het mislukt ben ik jong genoeg om weer op te krabbelen. Of ik doe het niet, en loop de rest van mijn leven langs met spijt als iemand anders het heeft.’
Naomi was inmiddels ook helemaal verkocht. Ze verhuisde naar Texel, liet haar werk met paarden achter zich en begon bij L’Avenir, om daarna te helpen in De Kuip. ‘Dat waren lange dagen, maar ik heb geen seconde spijt. Dit is zijn droom en zo’n kans krijg je niet vaak.’ De eerste winter was even schakelen. ‘In de zomer vliegt de tijd voorbij, is het druk en levendig. Dan ineens was het stil en moest ik mijn leven hier opbouwen. Inmiddels voelt Texel echt als thuis.’
In Café De Kuip lopen vaste gasten, toeristen en Texelaars van alle leeftijden vrolijk door elkaar. ‘Een ouwe-lullen-café is niks voor ons,’ zegt Kevin. Het terras, de zon, livemuziek en sport op het scherm maken het compleet. ‘Als iemand iets wil zien, zetten we het aan – van voetbal en Formule 1 tot golf of darts.’ De borrelkaart is eenvoudig maar o zo verleidelijk: kaas van Wezenspyk, frietjes, tosti’s en een rijk assortiment bittergarnituur. Alles met een glimlach geserveerd. ‘Vaak hoef je niet veel te doen om iemand een fijne middag te bezorgen. Soms is een vrolijk ‘Hé, je bent er weer!’ al genoeg om iemand helemaal thuis te laten voelen.’
Samenwerken bevalt het stel goed. ‘We hebben korte lijnen en we versterken elkaar. We staan dicht bij elkaar, dus soms ook tegenover elkaar. Maar het werkt. Bij ons lopen werk en privé letterlijk door elkaar, want we wonen boven het café. Al komt daar binnenkort verandering in, daar kijken we ook naar uit.’
Café De Kuip bestaat alweer 44 jaar, opgericht door Cor Kuip, en is opmerkelijk genoeg nog nooit in handen geweest van een Feyenoorder (vanwege naam van stadion De Kuip in Rotterdam, red). De naam blijft, want na zo lang verander je dat niet. ‘Het blijft een vertrouwd bruin café voor iedereen, zomer en winter. Met een biljartclub van 42 jaar, drie biljartteams, een dartteam en gezellige muziekavonden is geen dag hetzelfde.’
Dorpsstraat 75, De Koog
